Vaktiyle padisahlardan biri sehri dolasmaya cikmisti. Taninmamak icin kiyafetini Degistirmis yaninda da bir kölesini almisti halkin kendi yönetimi hakkinda neler düsündügünü ögrenmek istemisti. Mevsim kisti Soguk her yeri kasip kavuruyordu.Yolu bir mescide düstü.
iki yoksul bir kösede titreyerek oturuyordu. Gidecek baska yerleri yoktu. onlarin ne konustuklarini merak eden padisah yanlarina sokuldu.Fakirlerden sakaci olani soguktan sikayet ediyordu
- Yarin cennete gittigimizde bizim padisai oraya sokmayacagim! Cennetin duvarina yaklastigini görürsem, pabucumu cikarip kafsina vuracagim.
Öteki merakla sordu
-Onu nicin cennete sokmayacakmissin ?
- Tabii sokmam. Biz burda soguktan donarken o sarayinda keyif sürsün. Bizim halimizden haberdar olmasin sonra da kalkip cennette bana komsu olsun. Ben böyle komsuyu istemem aradas dedi. Gülüstüler.
Pdisah kölesine
- Bu mescidi ve adamlari unutma dedi.
Saraya dönünce mescide adamlarini yolladi. iki fakiri alip saraya getirdiler.Zavallilar basiniza neler gelecek diye korkuyla beklesirken onlari dayali döseli bir odaya yerlestirdiler.
- Burda yeyip icip yatacak padisahimiza dua edecesiniz. Cennette size komsu olmasina karsi cikmiyacaksiniz dediler.
Padisah ne iyi kalpli imis degil mi ? Peygamberimiz yoksula yardim edenleri söyle övmüstür
“Bir mü mini dünya dertlerinden kurtarani, Allah, ahret dertlerinden kurtarir“
